« به بندگان خداوند نيکي کن همانگونه که خدا در حق تو نيکي کرده است. »

سوره قصص- آيه شريفه 29

تا تواني رفع غم از چهره غمناك كن            درجهان گرياندن آسان است اشكي پاك كن

دستهايي که کمک مي رسانند، مقدس تر از لبهايي هستند که دعا مي کنند

1-مراجعه حضوري به بانک و واريز مبلغ مورد نظر خود به حسابهاي زير: 

• حساب  شماره 2545 نزد بانک ملي ايران شعبه آموزش پرورش ..کد حسابگري 545 به نام موسسه

• شماره حساب( 1014048/810 )بانك سامان شعبه فلكه دوم صادقيه-كد حسابگري807به نام موسسه
• حساب سيبا 0105598886005 بنام موسسه (از طريق عابر بانک ميسراست)

2-مراجعه به سايت اينترنتي موسسه و کمک الکترونيکي(دارندگان کارتهاي عضو شتاب)

3-مراجعه حضوري(کمک نقدي و غير نقدي) به آدرس :تهران-بلوار فردوس-خيابان ابراهيمي جنوبي-پلاک 4

• ---

• براي اطلاعات بيشتر با شماره 44098128  تماس حاصل فرمائيد.

به حول قوه الهي و همت خيرين محترم ،پروژه ساخت مسكن در منطقه محروم بشاگرد از سال 1380آغاز شده است كه بيش از 60خانوار از نعمت مسكن برخوردار شده اند و اين پروژه همچنان ادامه دارد.تصاوير مربوط به اين پروژه

رفع فواصل اجتماعي بر اثر انفاق

بيچارگي و تهيدستي از يک طرف، و تراکم ثروت و دارايي از طرف ديگر باعث شده جوامع مختلف بشري دوقطبي شوند؛ قطبي ثروتمند و قطبي مستمند. هر مکتبي براي رفع اين معضل شديد اجتماعي چاره‏اي انديشيده است. اسلام راه‏حل‏هايي جامع و کامل به کار گرفته که اگر يک جامعه اين راهکارها را به کار بندد، به طور قطع بر اين مُعضل فائق آمده، طعم شيرين آن را با رفع فواصل اجتماعي و نزديک شدن سطح زندگي افراد به هم خواهد چشيد. اسلام صلاح کار را در انفاق، تحريم و ممنوعيت رباخواري، وضع ماليات‏هاي اسلامي و به کارگيري اموري چون وقف و قرض‏الحسنه دانسته است.

انفاق موجب فراواني

قرآن انفاق را مانند بذري دانسته که هفت خوشه مي‏روياند که در هر خوشه آن صددانه هست؛ يعني همان‏طور که هر دانه بذر بر اثر واقع شدن در زمينِ مناسب به هفتصد دانه تبديل مي‏شود، مال نيز با انفاق، رشد و فزوني مي‏يابد؛ در حالي که تصور برخي، خلاف اين است، ايشان تصور مي‏کند با انفاق چيزي از انفاق کننده کم مي‏شود و بر ديگري افزوده مي‏شود.

جايگزيني انفاق در قرآن

به ظاهر با انفاق چيزي از انفاق کننده کم مي‏شود، ولي در حقيقت چنين نيست. قرآن بشارت مي‏دهد که «هرچيزي انفاق کنيد، چيزي جانشين مي‏شود». ممکن است مالي که انسان براي خود نگه مي‏دارد، بر اثر عوامل طبيعي و غير طبيعي از بين رود، ولي مالي که در راه خدا بخشيده، در واقع در محل اَمني به امانت گذاشته که هيچ عامل طبيعي و غير طبيعي نمي‏تواند آن را تهديد کند.

بالندگي انفاق در روايات

طبق بيان پيامبر اکرم(ص) فرشته‏اي هر روز ندا مي‏دهد: «خداوندا، به انفاق دهندگان، عوض بده» و فرشته‏اي نيز ندا مي‏دهد: «خداوندا مال بخيلان را نابود کن».

انفاق در نزد خدا

خداوند به انفاقِ انفاق کننده توجه دارد و از آن (پنهان و آشکار) خبر دارد و به همين دليل انسان‏هاي آگاه، انفاق را مايه تقرب به خداوند مي‏دانند و با آن به سوي خدا گام بر مي‏دارند؛ چرا که مي‏دانند هر انفاقي که براي خدا باشد، هر چند ناچيز و کوچک، نزد خداوند ثبت مي‏شود.

صدقه موجب نزول روزي

پيامبر گرامي اسلام(ص) صدقه را از راه‏هاي جلب روزي و نزول رزق دانسته است.

چند فايده ديگر براي صدقه

صدقه، فقر را از بين مي‏برد؛ عمر را زياد مي‏کند؛ مرگ بد را دفع مي‏نمايد، حساب قيامت را آسان مي‏کند؛ موجب آبادي و رونق خانه مي‏شود؛ موجب اداي قرض مي‏شود؛ ناراحتي‏هاي روحي را زائل مي‏کند؛ جان انسان را از گزند و آفات و مال او را از تصرف اشرار حفظ مي‏کند؛ قضاي الهي را برطرف مي‏کند؛ و از همه مهم‏تر، پاداش اُخروي دارد.

بهترين صدقه در روايات

از روايات چنين فهميده مي‏شود که بهترين صدقه، انفاق به ارحام و خويشاوندان است؛ چرا که انفاق و صدقه به مستمندانِ بيگانه فقط صدقه است، ولي به مستمندان خويشاوند علاوه بر انفاق، صله رحم نيز مي‏باشد و بي‏شک چنين انفاقي دو سود دارد: يکي سود و فايده انفاق و ديگري فوايد صله رحم. به همين سبب است که پيامبر بزرگوار اسلام فرموده‏اند: «در جايي که خويشاوندان محتاج باشند، صدقه به غير پذيرفته نيست». در واقع اين امر اهميت و اولويت صدقه و انفاق را به خويشاوندان ثابت مي‏کند.

انواع انفاق

انفاق از جمله اموري است که هم مي‏تواند پنهاني صورت گيرد و هم آشکار. بي‏شک انفاقي که پنهاني صورت گيرد، پسنديده‏تر از انفاق علني است؛ چرا که با پوشيده نگهداشتن انفاق از آفات آن جلوگيري مي‏شود. آفاتي هستند که مي‏توانند انفاق را از جرگه خوبي‏ها خارج و به ورطه بدي‏ها داخل کنند.

آفتي از آفات انفاق

آفات انفاق بيشتر در انفاق‏هاي علني روي مي‏دهد. مهم‏ترين آفتي که ممکن است دامن انفاق را بيالايد، ريا است. ريا چنانکه هر عمل عبادي را ضايع مي‏کند، انفاق را نيز تباه مي‏سازد. با ريا نه تنها انفاق جنبه مثبتي ندارد، بلکه فوائد و آثاري که بر انفاق مترتب است همگي تباه مي‏شود. قرآن به اين آفت توجه کرده و آن را نتيجه بي‏اعتقادي به روز رستاخيز دانسته است.

منت‏گذاري در انفاق

يکي از آفات انفاق، اذيت و آزار و منت‏گذاري است که ممکن است انفاق کننده را به ورطه سقوط بکشاند و عملش را تباه کند. قرآن مؤمنان را از اين کار بيم داده است: «اي کساني که ايمان آورده‏ايد، انفاق و بخشش‏هاي خود را با منت نهادت وآزار رساندن، باطل نسازيد».

نکته شايان توجه اين است که قرآن چنين شخصي را به رياکاري که به روز رستاخيز ايمان ندارد، تشبيه کرده است.

انفاق، داد و ستد با خداوند

چون در انفاق و صدقه، در واقع طرف گيرنده خداست واين معامله بين بنده و خداوند صورت مي‏گيرد، پس شايسته است که انسان در اين معامله بهترين چيزها را بدهد، تا بهترين عوض را بستاند. انفاق داد و ستد با خداست و در دادو ستد چون متناسب با شي‏ء داده شده، ستانده مي‏شود، پس شايسته است که انفاق کننده بهترين‏ها را بدهد تا بهترين‏ها را بستاند. قرآن به اين داد وستد بين خالق و مخلوق اشاره مي‏کند و انفاق را قرض دادن به خداوند مي‏داند. همچنين در آيه ديگر رسيدن به نيکي و کمال را به انفاق دوست داشتني‏ها مشروط کرده است.

انفاق از مال حلال

بي‏شک چون در داد و ستدي که نام انفاق دارد، گيرنده خداوند است جز مال حلال پذيرفته نيست. قرآن به اين مهم اشاره و مؤمنان را به انفاق از اموال حلال امر کرده و از بخشش اموال ناپاک که از راه‏هاي نامشروع مانند ربا و رشوه به دست آمده، منع فرموده است.

انفاق از نگاه رحماني و از ديدگاه شيطاني

از آنجا که شيطان نيروي بازدارنده از انفاق است، انسان را مي‏ترساند و عاقبت انفاق را فقر معرفي مي‏کند، چيزي که هر انساني فطرتا از آن گريزان است. از طرف ديگر خداوند عاقبت و نتيجه انفاق را مغفرت و فضل و بخشش وسيع خود مي‏داند حال اگر انسان گوش خود را به زمزمه شيطان عادت داده باشد، صداي شيطان را مي‏شنود که او را از عاقبت دروغين انفاق، يعني فقر و بدبختي، بيم مي‏دهد؛ ولي اگر انسان گوشش را با نداي ملکوتي همراه سازد و از تعاليم الهي درس گيرد، طبيعتا نداي رحماني را مي‏شنود وبا تمام وجود از بهترين اموال خود مي‏بخشد و از اين بخشش لذت مي‏برد؛ چرا که نتيجه شيرين و زيباي آن را در چندقدمي خود مي‏بيند.

آداب انفاق

هر عبادتي آدابي دارد که با رعايت آن آداب، عبادت به حد کمال مي‏رسد. انفاق نيز که عبادتي بزرگ و راهي از راه‏هاي اتصال به درياي بي‏کران رحمت خداوندي است، آدابي خاص دارد که با رعايت آن آداب، انفاق به حد کمال خود مي‏رسد. از جمله اين آداب عبارتند از: 1. انفاق قبل از درخواست نيازمند؛ 2. فروتني به هنگام انفاق کردن؛ 3. انفاق در اوقاتي که فضيلت خاص دارند مثل اعياد اسلامي و ماه مبارک رمضان؛ 4. انفاق پنهاني (البته پرداخت صدقات و انفاق‏هاي واجب، به صورت آشکار بهتر است از پرداخت مخفيانه)؛ 5. خودداري از منت‏گذاري؛ 6. انفاق باعث شرمساري گيرنده نشود؛ 7. انفاق از بهترين‏ها؛ 8. انفاق خود را، هرچند بزرگ و مهم، کوچک و ناچيز شماريد؛ 9. ترتيب فضيلت انفاق را رعايت نماييد (از خويشاوند نزديک شروع کنيد).

انفاق حضرت علي(ع)

علي(ع) با کار طاقت‏فرسا و حفر چاه و ايجاد باغ و مزارع، و فروش محصولات آن، به فقرا و مستمندان کمک مي‏کرد. او که در عبادت مانندي نداشت در آفتاب طاقت‏فرساي تابستان به کشت و زرع مي‏پرداخت و در آخر، بهره‏اي که نصيبش مي‏شد، بين فقرا تقسيم مي‏کرد. او روزها تلاش مي‏کرد تا شب‏هنگام يتيمي گرسنه نخوابد و مادري اندوهناک نباشد و پدري شرمسار نگردد. مي‏دانيم که سوره انسان در شأن آن حضرت و خانواده‏اش وارد شده است. چنانکه مشهور است او بهترين انگشترش را درحال رکوع به مستمندي بخشيد و طبق بيان حضرت زهرا(س) او هيچ‏گاه خوردني در منزل باقي نمي‏گذاشت و همه را مي‏بخشيد.

يتيم‏نوازي علي(ع)

از جمله کارهاي علي(ع) يتيم‏نوازي آن حضرت است او همچون پدري مهربان کودکان بي‏سرپرست را نوازش مي‏کرد و مايحتاج آنها را فراهم مي‏ساخت و با لذت و شادکامي در اختيار آنها مي‏گذاشت. تاريخ مفتخر است که گوشه‏اي از انفاق‏ها، بخشش‏ها و ايثارهاي علي(ع) را در خود جاي داده است. علي(ع) هيچ‏گاه از تهيه مسکن براي بي‏سرپناهان و تدارک ازدواج براي جوانان غافل نبوده است. دوست و دشمن اين حالات را بيان داشته‏اند و آن را سينه به سينه نقل نموده‏اند. بقيه ائمه نيز از پدر بزرگوار خود درس گرفته‏اند.

به نقل از پايگاه حوزه

منابع مقاله:

محبت و عطابخشي اهل بيت(ع)به ويژه امام حسن مجتبي(ع)زبانزد عام و خاص گرديده بود. او که داراي قلبي پاک و رؤوف و پرمهر نسبت به دردمندان و تيره بختان جامعه داشت، همانند پدرش علي بن ابي طالب(ع)با خرابه نشينان دردمند و اقشار مستضعف و کم درآمد همراه و همنشين مي شد، درد دل آنان را با جان و دل مي شنيد و به آن، ترتيب اثر مي داد و در اين حرکت انسان دوستانه جز خدا را نمي ديد و اجرش را جز از او نمي طلبيد و او بارزترين مصداق آيه شريفه ذيل بود:.
(الَّذينَ يُنْفِقُونَ أمْوالَهُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرّاً وَعَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلاخَوْف عَلَيْهِمْ وَلاهُمْ يَحْزَنُونَ‏(1)؛ آناني که اموال خود را شب وروز، پنهاني و آشکارا انفاق مي کنند، مزدشان در نزد پروردگارشان خواهد بود، نه ترسي و نه غم و اندوهي بر دل آن ها راه پيدا خواهد کرد.).
از اين روي هر ناتوان و ضعيف و درمانده اي درِ خانه آن حضرت را مي کوبيد. چه بسا افرادي از شهر و ديارهاي ديگر به اميد دستگيري امام مجتبي(ع)به مدينه منوره مي آمدند و از آن درياي جود و کرم بهره مي جستند. در ميان مستمندان سادات و غيرسادات و درراه ماندگان و از راه رسيدگان و... ديده مي شد. گاه بر اساس خواسته آنان، هزينه سفر، ازدواج و زندگي، هزينه مداواي مريض و ديگر نيازمندي هاي آنان را پرداخت مي نمود و گاه بدون هيچ گونه پرسش بر آنان ترحم مي کرد.
کمک و دستگيري از مستمندان، سالخوردگان و فقرا از سوي آن حضرت، در دوران حاکميت اميرالمؤمنين(ع)و حکومت خود در کوفه و مدينه و بعد از آن به دو صورت انجام مي گرفت:.
الف) کمک هاي مستمر و هميشگي که شامل سالمندان، ايتام، خانواده هاي شهدا، اصحاب صفّه و... مي شد و در چهارچوب منظمي به صورت ماهيانه انجام مي گرفت. گويا آنان حقوق بگيران دايمي از خاندان اهل بيت(ع)بودند که بخش عمده اي از موقوفات و صدقات رسول خدا(ص)و اميرمؤمنان(ع)و فاطمه اطهر(س)و اموال شخصي حضرت مجتبي(ع)به اين امر اختصاص مي يافت. امام حسن(ع)پيش از آن از سوي پدر بر اين کار بزرگ انتخاب و منصوب شده بود و بعد همچنان ادامه يافت. حکم تاريخي عليّ بن ابي طالب(ع)که در بخش (وظايف امام مجتبي(ع)در زمان حکومت پدرش) آورده ايم، گواه اين مطلب است. سياست و برنامه بر اين بوده که اصل موقوفات حفظ گردد و از درآمد آن، فقرا و کساني که مال بر آنان وقف شده بود (موقوف عليهم) را تأمين نمايند.
ب) کمک هاي مقطعي آن حضرت به فقرا، بيچارگان و مساکين در همه فرازونشيب هاي زندگي. اين کمک ها به طوري زياد بود که بخشش و دستگيري آن ها زبانزد عموم مردم شده بود.
از امام مجتبي(ع)پرسيدند: چگونه است هر سائلي که بر در خانه شما مي آيد، نااميدش برنمي گردانيد.
حضرت فرمود: من هم نيازمند و محتاجي هستم به درگاه خداوند متعال که دوست ندارم او مرا دست خالي برگرداند، خداوندي که نعمت هايش را بر ما ارزاني داشته، هرگز نمي خواهد بندگانش را محروم کنم، مي ترسم اگر سائلي را رد کنم، او هم مرا دست خالي برگرداند

پينوشت:

1. بقره(2) آيه‏274.

اشاره

اکرام محرومان و مستمندان، پيام جاودانه همه اديان توحيدي به ويژه دين مبين اسلام است. آيات و روايات فراواني در زمينه کمک به محرومان و نيکوکاري آمده است که در آنها پاداش نيکي، خير و جزاي بدي، شر دانسته شده است. انسان‏هاي نيکوکار و باايمان، خود را در همه حال در محضر الهي مي‏بينند و کارها و رفتار خود را در راه رضاي خداوند انجام مي‏دهند. شکرگزار نعمت‏هاي پروردگار هستند و يکي از نمودهاي سپاس‏گزاري از نعمت‏هاي الهي را کمک به محرومان مي‏دانند.

هفته اکرام با هدف تقويت روحيه عدالت‏خواهي، رفع تبعيض، گسترش فرهنگ محروميت‏زدايي ميان مردم و ايجاد ارتباط منسجم ميان نهادها و سازمان‏هاي مسئول در عرصه فقر و محروميت‏زدايي تعيين شد. ترويج سنت‏هاي نيک و گسترش فرهنگ نيکوکاري و توجه به نيازمندان، مهم‏ترين تکليف مسئولان نظام مقدس اسلامي است که با تلاش دل‏سوزانه خود، گروه‏هاي محروم و مستضعف جامعه را ياري مي‏رسانند تا همواره غيرتمند و شرافت‏پيشه زندگي کنند. توجه به ديگران و بر طرف ساختن مشکلات آنها، نه تنها موجب ايجاد آرامش و برقراري عدالت و امنيت در اجتماع مي‏شود، بلکه زمينه‏ساز رشد و پيشرفت جامعه است.

کمک به محرومان؛ عمل بهشتي

کمک به محرومان و نيکوکاري، پيام جاودانه همه اديان الهي است.در اين ميان، دين اسلام، تنها مکتبي است که به شکلي کاملاً متعادل بر کمک به محرومان و مستضعفان تأکيد دارد. خداوند در قرآن کريم با سفارش مؤمنان به عدل و احسان مي‏فرمايد: «همانا خداوند، آفريدگان را به عدل و احسان فرمان مي‏دهد.» کمک به محرومان در سخنان پيشوايان معصوم نيز وظيفه‏اي انساني و ديني دانسته شده است. امام علي عليه‏السلام ، نشست و برخاست با فقيران را موجب افزايش روحيه شکرگزاري در انسان مي‏داند و مي‏فرمايد: «هم‏نشين نيازمندان باش تا شکرت افزون گردد.»

در زندگي امامان، توجه به اصل اخلاقي گره‏گشايي و دست‏گيري از محرومان فراوان به چشم مي‏خورد و آن بزرگواران با دست گشوده، به بينوايان و نيازمندان بذل و بخشش مي‏کردند. رسول گرامي اسلام فرموده است: «نيازمندان را دوست بداريد، با آنان هم‏نشين شويد و به ياري‏شان بشتابيد».

از ديدگاه اسلام، فقر، چهره‏اي بس زشت و ناخوشايند دارد؛ زيرا زمينه‏ساز بسياري از ناهنجاري‏هاي فردي و اجتماعي است. پيامبر اکرم صلي‏الله‏عليه‏و‏آله مي‏فرمايد: «نزديک است که فقر به کفر انجامد.» بنابراين، کمک به محرومان و نيازمندان، کاري پسنديده و بهشتي است؛ زيرا انساني را که در پرت‏گاه کفر قرار مي‏گيرد، نجات مي‏دهد و او را از خواري در برابر ثروتمندان که به آبرو و دين وي آسيب مي‏زند، بازمي‏دارد و سبب ايجاد روحيه نشاط و شادابي و حفظ کرامت و آبروي انساني او مي‏شود.

از آنچه دوست داريد، بگذريد تا به نيکي برسيد

«هرگز به نيکي نمي‏رسيد تا از آنچه خود دوست داريد، انفاق کنيد و هر چه انفاق کنيد، حتما خدواند بدان داناست.» رسيدن به مقام نيکوکاران واقعي، شرايط بسياري دارد. يکي از آنها، انفاق کردن از اموالي است که انسان به آن علاقه دارد. عشق و علاقه واقعي به خدا و احترام به اصول انساني و اخلاق آن‏گاه روشن مي‏شود که انسان بر سر دوراهي قرار مي‏گيرد: در يک طرف، مال و ثروت يا مقام و منصبي است که مورد علاقه شديد اوست و در طرف ديگر، خدا، انسانيت و نيکوکاري قرار دارد. اينجاست که انسان با انتخاب راه نيکي و نيکوکاري، عشق و علاقه حقيقي خود را به خداوند اثبات مي‏کند. بعضي افراد عادت کرده‏اند وسايل و اموال دست دوم يا دست چندم خود را انفاق مي‏کنند. اين انفاق‏ها، نه موجب تربيت معنوي و پرورش روحي انسان مي‏شود و نه سودي به حال نيازمندان دارد، بلکه در برخي موارد، اهانت به آنها و تحقير ايشان نيز شمرده مي‏شود. پس سزاست در انفاق که گيرنده حقيقي آن خداوند است و طرف ديگر آن، تهي‏دستان هستند، دقت کنيم تا موجب توهين و تحقير نيازمندان نشويم و به ورطه گناهي ناخواسته نيفتيم.

انفاق امروز، پس‏اندازي براي فردا

«اي کساني که ايمان آورده‏ايد! از آنچه به شما روزي داده‏ايم، انفاق کنيد، پيش از آنکه روزي فرا رسد که در آن نه خريد و فروشي است و نه دوستي و نه شفاعت.» در اين آيه، خداوند به انفاق اشاره مي‏کند که يکي از وظايف مهم مسلمانان است و سبب ريشه‏کني فقر در جامعه و برقراري عدالت اجتماعي و اقتصادي مي‏شود، اشاره مي‏کند. اين آيه، مفهوم گسترده‏اي دارد و انفاق‏هاي مالي واجب و مستحب و انفاق‏هاي معنوي، مانند دانش‏گستري را دربرمي‏گيرد.

بخش دوم آيه که مي‏فرمايد: «امروز که توانايي داريد انفاق کنيد، پيش از آنکه روزي فرارسد که نه خريد و فروشي در آن است و نه دوستي و شفاعتي»، اشاره به اين است که راه‏هاي نجات اين دنيايي، هيچ‏کدام در جهان آخرت وجود ندارد. نه توان داد و ستدي هست که سعادت و نجات از عذاب را براي خود بخريد و نه دوستي‏هاي مادي اين جهان که با سرمايه‏هاي خود به دست مي‏آوريد، به کارتان مي‏آيد. بنابراين، تنها انفاق و نيکوکاري امروز، پس‏اندازي براي فرداي آخرت است.

خداوند؛ گيرنده صدقات

خداوند در قرآن مي‏فرمايد:«آيا نمي‏دانستند که فقط خداوند است که توبه را از بندگان مي‏پذيرد و صدقات را مي‏گيرد. به درستي که خداوند، توبه‏پذير و مهربان است.» همچنين در روايات فراواني آمده است که صدقه، به طور مستقيم در دست خداوند قرار مي‏گيرد. امام صادق عليه‏السلام در اين‏باره مي‏فرمايد: «چيزي نيست مگر اينکه خداوند براي دريافتن و ثبت آن، مَلِکي را مأمور کرد، جز صدقه که مستقيم در دست خداوند قرار مي‏گيرد.» اين امر افزون بر اينکه سبب تشويق صدقه‏دهنده است، به او تذکر مي‏دهد آن کس که صدقه را دريافت مي‏کند، خداوند است، نه فقير. پس بر فقير منت نگذاريد و ارزش کار خود را از بين نبريد. با اين نگرش که در واقع، خدا، گيرنده صدقات است، فرد، صدقه را با حالت فروتني و ادب مي‏پردازد. اين عمل، درخت نيکوکاري و توجه به ديگران را در وجود او آبياري مي‏کند، از فاصله‏هاي طبقاتي مي‏کاهد و سبب پيشرفت جامعه اسلامي مي‏شود.

هر چه کني، به خود کني، گر همه نيک و بد کني

«اگر نيکي کنيد، به خود کرده‏ايد و اگر بدي کنيد، از آن خودتان است». بهترين راه تشويق انسان به کار خير، بهره‏گيري از حس غريزي خوددوستي اوست. قرآن ابتدا مي‏فرمايد: «هر کس در گرو اعمال خويش است.» آن‏گاه ادامه مي‏دهد: «نيکي‏هايي که مي‏کنيد، به خود مي‏کنيد و زيان بدي‏هاي شما نيز به خودتان برمي‏گردد.» بدين وسيله، انسان را به خوبي و پرهيز از زشتي دعوت مي‏کند.

امام علي عليه‏السلام در اين باره مي‏فرمايد: «تو اگر نيکي کني، خودت را گرامي داشته‏اي و به خودت نيکي کرده‏اي و اگر بدي کني، خودت را خوار کرده‏اي و به خودت زيان رسانده‏اي.» اين سنتي هميشگي است و نيکي‏ها و بدي‏ها سرانجام به خود انسان بازمي‏گردد. هر ضربه‏اي که انسان به ديگري مي‏زند، بر پيکر خويشتن روا داشته و هر خدمتي به ديگري مي‏کند، در حقيقت به خود خدمت کرده است. در طول تاريخ بسيار بوده‏اند کساني که همواره در پي اجراي عدالت و صلح، نيکوکاري کردند و ثمره‏اش را در اين دنيا يا دنياي ابدي به دست آوردند.

انفاق فقط براي رضاي خدا

«کساني که اموال خود را در راه خدا انفاق مي‏کنند، سپس در پي آنچه انفاق کرده‏اند، منت و آزاري روانمي‏دارند، پاداش آنها نزد پروردگارشان محفوظ است و نه ترسي دارند و نه اندوهگين مي‏شوند.» اخلاص در عمل، يکي از مسائل مهم در مورد انفاق کردن است. پيشوايان معصوم عليهم‏السلام در روايت‏هاي بسياري بر اين مطلب تأکيد کرده‏اند. پيامبر اکرم صلي‏الله‏عليه‏و‏آله مي‏فرمايد: «به يقين، خداوند، صدقه و انفاق کسي را که به فرد باايماني نيکي کند، سپس او را با سخن آزار دهد يا منتي بر او بگذارد، باطل مي‏کند.» امام علي عليه‏السلام نيز مي‏فرمايد: «بخشندگي، از بزرگواري طبع است و منت نهادن، خوبي را تباه مي‏کند.» امام صادق عليه‏السلام هم در اين باره فرموده است:«منت نهادن، خوبي را از ميان مي‏برد».

برخي از آثار و فوايد صدقه در کلام معصومان عليهم‏السلام

پيامبر اعظم صلي‏الله‏عليه‏و‏آله : «صدقه، بلا را دفع مي‏کند و مؤثرترين داروست. درد و بيماري را چيزي جز دعا و صدقه از بين نمي‏برد».

پيامبر اعظم صلي‏الله‏عليه‏و‏آله : «صدقه، هفتاد نوع بلا را دفع مي‏کند».

امام علي عليه‏السلام : «صدقه، دارويي مؤثر است».

امام محمدباقر عليه‏السلام : «احسان و صدقه، فقر را مي‏زدايد و بر عمر مي‏افزايد و هفتاد مرگ دل‏خراش را از صاحب خود دور مي‏کند».

امام صادق عليه‏السلام : «بيماران خود را با صدقه درمان کنيد».

احسان و انفاق در آيات و روايات

خداوند در قرآن مي‏فرمايد:«به خدا و پيامبر او ايمان آوريد و از آنچه شما را در (استفاده از) آن جانشين کرده است، انفاق کنيد؛ زيرا کساني از شما که ايمان آورند و انفاق کنند، پاداش بزرگي خواهند داشت.» نيز در جايي ديگر مي‏فرمايد: «در حقيقت، پروردگار است که روزي را براي هر کس از بندگانش که بخواهد، گشايش مي‏دهد يا بر او تنگ مي‏گرداند. هرچه انفاق کنيد، عوضش را او مي‏دهد و او بهترين روزي‏دهندگان است».

همچنين در روايات متعددي، به لزوم احسان وانفاق به عنوان وظيفه اخلاقي و انساني در جامعه اشاره شده است. براي نمونه، پيامبر اعظم صلي‏الله‏عليه‏و‏آله مي‏فرمايد: «يکي از حقيقت‏هاي ايمان، انفاق کردن در حال تنگ‏دستي است.» امام علي عليه‏السلام نيز فرموده است: «شما به انفاق کردن آنچه به دست آورده‏ايد، محتاج‏تريد تا به دست آوردن آنچه گرد مي‏آوريد». ايشان در جايي ديگر مي‏فرمايد:«خوشا به حال کسي که زيادي مال خويش را انفاق مي‏کند».

انفاق آشکار و پنهان امام حسن مجتبي عليه‏السلام

امام حسن مجتبي عليه‏السلام در طول عمر خود، دوبار تمام اموال و دارايي خويش را در راه خدا به نيازمندان بخشيد و سه بار ثروت خود را به دو نيم تقسيم کرد؛ نصف آن را براي خود نگه داشت و نصف ديگر را در راه خدا بخشش کرد.

روزي مردي نيازمند نزد آن حضرت آمد، ولي از حاضران خجالت مي‏کشيد نياز خود را به امام بازگو کند.از اين رو، حضرت به او فرمود: نيازت را بر کاغذي بنويس و آن را به ما بده. چون مرد نيازش را نوشت و امام آن را خواند، با فروتني تمام دو برابر آنچه را طلب کرده بود، به وي بخشيد. برخي از کساني که شاهد اين صحنه بودند، گفتند: اي فرزند رسول خدا! اين نوشته چه پربرکت بود. امام حسن عليه‏السلام به آنان فرمود: «برکت اين نامه براي ما بيشتر است؛ زيرا خداوند ما را شايسته انجام کار نيک قرار داده است. کار نيک آن است که بدون درخواست انجام شود».

دولت اسلامي؛ دولت محرومان

مهم‏ترين هدف تشکيل دولت اسلامي، برپايي عدالت اجتماعي است. عدالت اجتماعي به معناي استقرار عدل و از ميان بردن فاصله و شکاف عميق طبقاتي در جامعه و جلوگيري از برخورداري‏هاي نابحق از ثروت است. نخستين ارزش در دولت اسلامي، تأمين عدالت اجتماعي است و بدون تأمين عدالت اجتماعي و رسيدگي به حال محرومان و مستضعفان نمي‏توان جامعه را اسلامي ناميد. با اجراي عدالت، حقوق انسان، کرامت و ارزش‏هاي بشري هم تأمين مي‏شود و انسان‏ها به حقوق خود مي‏رسند. به عبارتي، عدالت، محور همه چيز است و بي‏عدالتي، ريشه تمامي بدي‏ها و پليدي‏هاست که قربانيان فراواني از ميان افراد جامعه به ويژه طبقه محروم و مستضعف مي‏گيرد. بنابراين، ضروري است براي رفع محروميت مستضعفان و محرومان که همواره مطمئن‏ترين و وفادارترين مدافعان انقلاب هستند، حرکتي جدي و صادقانه انجام گيرد؛ زيرا هدف اصلي نظام جمهوري اسلامي اين است که بتواند در ميان مردم، عدالت، اخلاق، معنويت و رفاه مادي به وجود آورد و ثروت ملي را ميان همه افراد جامعه عادلانه تقسيم کند.

اکرام محرومان در نگاه امام خميني رحمه‏الله

يکي از مهم‏ترين آرمان‏هاي امام خميني رحمه‏الله ، تحقق عدالت اجتماعي، کم شدن فاصله طبقاتي و حمايت از محرومان و فقرستيزي بود. ايشان همواره مستضعفان را صاحبان اصلي انقلاب مي‏دانست. امام خميني رحمه‏الله در عمل نيز نشان داد که جهت‏گيري اقتصاد اسلامي در راستاي حفظ منافع محرومان و گسترش مشارکت عمومي آنان است و مبارزه اسلام با زراندوزان، بزرگ‏ترين هديه و بشارت آزادي انسان از اسارت فقر و تهي‏دستي به شمار مي‏رود. ايشان به مجلس و دولت سفارش مي‏کند قدر ملت را بدانند و در خدمت‏گزاري به آنان، به ويژه مستضعفان و محرومان فروگذاري نکنند. از نظر ايشان، هدف اصلي توسعه پس از حفظ اسلام و کشور اسلامي، محرومان و ستم‏ديدگان هستند و در اين مورد، سخنان ارزنده‏اي دارند که به برخي از آنها اشاره مي‏کنيم:

طريق اسلامي اين است که مستضعفين را حمايت کنند.

گمان نمي‏کنم که عبادتي بالاتر از خدمت به محرومين وجود داشته باشد.

به همه در کوشش براي رفاه طبقات محروم وصيت مي‏کنم که خير دنيا و آخرت شما در رسيدگي به حال محرومان جامعه است.

دست‏يابي به اتحاد ملي در سايه اکرام محرومان

برپايي عدالت اجتماعي، کمک به محرومان و ياري رساندن به آنان، از عوامل دست‏يابي به اتحاد ملي است. خداوند در قرآن کريم براي عملي شدن عدالت اجتماعي که ضامن هم‏بستگي و اتحاد مردم نيز هست، راه‏کارهاي گوناگوني ارائه مي‏دهد. تشويق به احسان، انفاق، پرداخت زکات، رسيدگي به حال محرومان و مستضعفان و اطعام، برخي از طرح‏هاي قرآني براي رفع فقر و بي‏عدالتي در جامعه است. از اين رو، مسئولان نظام مقدس اسلامي با الگو گرفتن از آموزه‏هاي قرآن کريم مي‏کوشند با برنامه‏ريزي‏هاي اساسي و معرفي راه‏کارهاي مفيد و عملي، خدمات خود را به محرومان و نيازمندان جامعه گسترش دهند.

رواج ستم و بي‏عدالتي، استعدادها را سرکوب مي‏کند و اعتماد مردم را به مسئولان از بين مي‏برد و در نهايت، هم‏بستگي و اعتماد عمومي به بدبيني بدل مي‏شود. بنابراين، اگر کارگزاران جامعه خواستار هم‏بستگي و اتحاد مردم باشند، براي رفع فقر و تبعيض به پا مي‏خيزند و با تمام وجود در برپايي عدل مي‏کوشند. خدمت به محرومان و مستمندان جامعه، نه تنها بي‏عدالتي و فقر را ريشه‏کن مي‏کند، بلکه اتحاد و هم‏بستگي ملي را ميان همه گروه‏هاي جامعه، اعم از بي‏نياز و نيازمند به وجود مي‏آورد.

احسان و نيکوکاري در آثار سعدي

شاعران پارسي‏زبان با الهام از پيام‏هاي آسماني قرآن کريم و رهنمودهاي پيامبران و امامان معصوم، در اين زمينه سخن‏سرايي کرده و احسان، نيکي و داد و دهش را يکي از مضمون‏هاي شعر و سخن خود قرار داده‏اند. در اين ميان، سعدي شيرازي، شاعر بلندآوازه با تيزبيني خود، شعرهاي زيبا و دل‏نشيني در فضيلت احسان و نيکوکاري سروده که از آن جمله چنين است:

اگر نيکي کرديد، به خودتان نيکي مي‏کنيد و اگر بدي کرديد، به خودتان بدي کرده‏ايد:

نعمت و مال ماندني نيست. بنابراين، اکنون که توان داريم، بايد با نيکي و احسان، پاداش آخرت را براي خود فراهم کنيم:

آدمي بايد هنگام توانگري، به فرياد ديگران برسد تا به روز درماندگي، فريادرسي داشته باشد.

سعدي درباره نوع‏دوستي، نيکي و احسان به يتيمان چه زيبا سروده است:

 به نقل از پايگاه حوزه

 چهل حديث روزه

قال الله تبارك و تعالى:

يا ايها الذين آمنوا كتب عليكم الصيام كما كتب على الذين من قبلكم لعلكم تتقون.

خداوند تبارك و تعالى مى‏فرمايد:

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد روزه بر شما نوشته (واجب) شد، چنانكه بر آنان كه پيش از شما بوده‏اند واجب شده بود باشد كه پرهيزگار شويد.

سوره بقره آيه 183

1-پايه‏هاى اسلام
قال الباقر عليه السلام:

بنى الاسلام على خمسة اشياء، على الصلوة و الزكاة و الحج و الصوم و الولايه.

امام باقر عليه السلام فرمود:

اسلام بر پنج چيز استوار است، برنماز و زكات حج و روزه و ولايت (رهبرى اسلامى).فروع كافى، ج 4 ص 62، ح 1

2-فلسفه روزه
قال الصادق عليه السلام:

انما فرض الله الصيام ليستوى به الغنى و الفقير.

امام صادق عليه السلام فرمود:

خداوند روزه را واجب كرده تا بدين وسيله دارا و ندار (غنى و فقير) مساوى گردند.

من لا يحضره الفقيه، ج 2 ص 43، ح 1

3-روزه آزمون اخلاص
قال اميرالمومنين عليه السلام:

فرض الله ... الصيام ابتلاء لاخلاص الخلق‏امام على عليه السلام فرمود:

خداوند روزه را واجب كرد تا به وسيله آن اخلاص خلق را بيازمايد.

نهج البلاغه، حكمت 252

4-روزه ياد آور قيامت
قال الرضا عليه السلام:

انما امروا بالصوم لكى يعرفوا الم الجوع و العطش فيستدلوا على فقر الاخر.

امام رضا عليه السلام فرمود:

مردم به انجام روزه امر شده‏اند تا درد گرسنگى و تشنگى را بفهمند و به واسطه آن فقر و بيچارگى آخرت را بيابند.

وسائل الشيعه، ج 4 ص 4 ح 5 علل الشرايع، ص 10

5-روزه زكات بدن
قال رسول الله صلى الله عليه و آله لكل شيئى زكاة و زكاة الابدان الصيام.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

براى هر چيزى زكاتى است و زكات بدنها روزه است.

الكافى، ج 4، ص 62، ح 3

6-روزه سپر آتش
قال رسول الله صلى الله عليه و آله:

الصوم جنة من النار.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

روزه سپر آتش (جهنم) است. «يعنى بواسطه روزه گرفتن انسان از آتش جهنم در امان خواهد بود.»

الكافى، ج 4 ص 162

7-اهميت روزه
الصوم فى الحر جهاد.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

روزه گرفتن در گرما، جهاد است.

بحار الانوار، ج 96، ص 257

8-روزه نفس
قال اميرالمومنين عليه السلام

صوم النفس عن لذات الدنيا انفع الصيام.

اميرالمومنان على عليه السلام فرمود:

روزه نفس از لذتهاى دنيوى سودمندترين روزه‏هاست.

غرر الحكم، ج 1 ص 416 ح 64

9-روزه واقعى
قال اميرالمومنين عليه السلام

الصيام اجتناب المحارم كما يمتنع الرجل من الطعام و الشراب.

امام على عليه السلام فرمود:

روزه پرهيز از حرامها است همچنانكه شخص از خوردنى و نوشيدنى پرهيز مى‏كند.

بحار ج 93 ص 249

10-برترين روزه
قال اميرالمومنين عليه السلام

صوم القلب خير من صيام اللسان و صوم اللسان خير من صيام البطن.

امام على عليه السلام فرمود:

روزه قلب بهتر از روزه زبان است و روزه زبان بهتر از روزه شكم است.

غرر الحكم، ج 1، ص 417، ح 80

11-روزه چشم و گوش
قال الصادق عليه السلام

اذا صمت فليصم سمعك و بصرك و شعرك و جلدك.

امام صادق عليه السلام فرمود:

آنگاه كه روزه مى‏گيرى بايد چشم و گوش و مو و پوست تو هم روزه‏دار باشند.«يعنى از گناهان پرهيز كند.»

الكافى ج 4 ص 87، ح 1

12-روزه اعضا و جوارح
عن فاطمه الزهرا سلام الله عليها

ما يصنع الصائم بصيامه اذا لم يصن لسانه و سمعه و بصره و جوارحه.

حضرت زهرا عليها السلام فرمود:

روزه‏دارى كه زبان و گوش و چشم و جوارح خود را حفظ نكرده روزه‏اش به چه كارش خواهد آمد.

بحار، ج 93 ص 295

13-روزه ناقص
قال الباقر عليه السلام

لا صيام لمن عصى الامام و لا صيام لعبد ابق حتى يرجع و لا صيام لامراة ناشزة حتى تتوب و لاصيام لولد عاق حتى يبر.

امام باقر عليه السلام فرمود:

روزه اين افراد كامل نيست:

1 - كسى كه امام (رهبر) را نافرمانى كند.

2 - بنده فرارى تا زمانى كه برگردد.

3 - زنى كه اطاعت‏شوهر نكرده تا اينكه توبه كند.

4 - فرزندى كه نافرمان شده تا اينكه فرمانبردار شود.

بحار الانوار ج 93، ص 295.

14-روزه بى ارزش
قال اميرالمومنين عليه السلام

كم من صائم ليس له من صيامه الا الجوع و الظما و كم من قائم ليس له من قيامه الا السهر و العناء.

امام على عليه السلام فرمود:

چه بسا روزه‏دارى كه از روزه‏اش جز گرسنگى و تشنگى بهره‏اى ندارد و چه بسا شب زنده‏دارى كه از نمازش جز بيخوابى و سختى سودى نمى‏برد.

نهج البلاغه، حكمت 145

15-روزه و صبر
عن الصادق عليه السلام فى قول الله عزوجل

«واستعينوا بالصبر و الصلوة‏»

قال: الصبر الصوم.

امام صادق عليه السلام فرمود: خداوند عزو جل كه فرموده است: از صبر و نماز كمك بگيريد، صبر، روزه است.

وسائل الشيعه، ج 7 ص 298، ح 3

16-روزه و صدقه
قال الصادق عليه السلام

صدقه درهم افضل من صيام يوم.

امام صادق عليه السلام فرمود

يك درهم صدقه دادن از يك روز روزه مستحبى برتر و والاتر است.

وسائل الشيعه، ج 7 ص 218، ح 6

17-پاداش روزه
قال رسول الله صلى الله عليه و آله: قال الله تعالى

الصوم لى و انا اجزى به

رسول خدا فرمود خداى تعالى فرموده است:

روزه براى من است و من پاداش آن را مى‏دهم.

وسائل الشيعه ج 7 ص 294، ح 15 و 16 ; 27 و 30

18-جرعه نوشان بهشت
قال رسول الله صلى الله عليه و آله

من منعه الصوم من طعام يشتهيه كان حقا على الله ان يطعمه من طعام الجنة و يسقيه من شرابها.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

كسى كه روزه او را از غذاهاى مورد علاقه‏اش باز دارد برخداست كه به او از غذاهاى بهشتى بخورانند و از شرابهاى بهشتى به او بنوشاند.

بحار الانوار ج 93 ص 331

19-خوشا بحال روزه داران
قال رسول الله صلى الله عليه و آله

طوبى لمن ظما او جاع لله اولئك الذين يشبعون يوم القيامة

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

خوشا بحال كسانى كه براى خدا گرسنه و تشنه شده‏اند اينان در روز قيامت‏سير مى‏شوند.

وسائل الشيعه، ج 7 ص 299، ح‏2.

20-مژده به روزه‏داران
قال الصادق عليه السلام

من صام لله عزوجل يوما فى شدة الحر فاصابه ظما و كل الله به الف ملك يمسحون وجهه و يبشرونه حتى اذا افطر.

امام صادق عليه السلام فرمود:

هر كس كه در روز بسيار گرم براى خدا روزه بگيرد و تشنه شود خداوند هزار فرشته را مى‏گمارد تا دست‏به چهره او بكشند و او را بشارت دهند تا هنگامى كه افطار كند.

الكافى، ج 4 ص 64 ح 8; بحار الانوار ج 93 ص 247

21-شادى روزه دار
قال الصادق عليه السلام

للصائم فرحتان فرحة عند افطاره و فرحة عند لقاء ربه

امام صادق عليه السلام فرمود:

براى روزه دار دو سرور و خوشحالى است:

1 - هنگام افطار 2 - هنگام لقاء پروردگار (وقت مردن و در قيامت)

وسائل الشيعه، ج 7 ص 290 و 294 ح‏6 و 26.

22-بهشت و باب روزه‏دارن
قال رسول الله صلى الله عليه و آله

ان للجنة بابا يدعى الريان لا يدخل منه الا الصائمون.

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

براى بهشت درى است‏بنام (ريان) كه از آن فقط روزه داران وارد مى‏شوند.

وسائل الشيعه، ج 7 ص 295، ح‏31.

معانى الاخبار ص 116

23-دعاى روزه‏داران
قال الكاظم (عليه السلام)

دعوة الصائم تستجاب عند افطاره

امام كاظم (عليه السلام) فرمود:

دعاى شخص روزه‏دار هنگام افطار مستجاب مى‏شود.

بحار الانوار ج 92 ص 255 ح 33.

24-بهار مومنان
قال رسول الله (صلى الله عليه و آله)

الشتاء ربيع المومن يطول فيه ليله فيستعين به على قيامه و يقصر فيه نهاره فيستعين به على صيامه.

رسول خدا (صلى الله عليه و آله) فرمود:

زمستان بهار مومن است از شبهاى طولانى‏اش براى شب زنده‏دارى واز روزهاى كوتاهش براى روزه دارى بهره مى‏گيرد.

وسائل الشيعه، ج 7 ص 302، ح 3.

25-روزه مستحبى
قال الصادق (عليه السلام)

من جاء بالحسنة فله عشر امثالها من ذلك صيام ثلاثة ايام من كل شهر.

امام صادق عليه السلام فرمود:

هر كس كار نيكى انجام دهد ده برابر آن پاداش دارد و از جمله آنها سه روز روزه در هر ماه است.

وسائل الشيعه، ج 7، ص 313، ح 33

26-روزه ماه رجب
قال الكاظم (عليه السلام)

رجب نهر فى الجنه اشد بياضا من اللبن و احلى من العسل فمن صام يوما من رجب سقاه الله من ذلك النهر.

امام كاظم (عليه السلام) فرمود:

رجب نام نهرى است در بهشت از شير سفيدتر و از عسل شيرين‏تر هركس يك روز از ماه رجب را روزه بگيرد خداوند از آن نهر به او مى‏نوشاند.

من لا يحضره الفقيه ج 2 ص 56 ح 2

وسائل الشيعه ج 7 ص 350 ح 3

27-روزه ماه شعبان
من صام ثلاثة ايام من اخر شعبان و وصلها بشهر رمضان كتب الله له صوم شهرين متتابعين.

امام صادق (عليه السلام) فرمود:

هر كس سه روز آخر ماه شعبان را روزه بگيرد و به روزه ماه رمضان وصل كند خداوند ثواب روزه دو ماه پى در پى را برايش محسوب مى‏كند.

وسائل الشيعه ج 7 ص 375،ح 22

28-افطارى دادن(1)
قال الصادق (عليه السلام)

من فطر صائما فله مثل اجره

امام صادق (عليه السلام) فرمود:

هر كس روزه دارى را افطار دهد، براى او هم مثل اجر روزه دار است.

الكافى، ج 4 ص 68، ح 1

29-افطارى دادن (2)
قال الكاظم (عليه السلام)

فطرك اخاك الصائم خير من صيامك.

امام كاظم (عليه السلام) فرمود:

افطارى دادن به برادر روزه دارت از گرفتن روزه (مستحبى) بهتر است.

الكافى، ج 4 ص 68، ح 2

30-روزه خوارى
قال الصادق (عليه السلام)

من افطر يوما من شهر رمضان خرج روح الايمان منه

امام صادق (عليه السلام)فرمود:

هر كس يك روز ماه رمضان را (بدون عذر)، بخورد - روح ايمان از او جدا مى‏شود

وسائل الشيعه، ج 7 ص 181، ح 4 و 5

من لا يحضره الفقيه ج 2 ص 73، ح 9

31-رمضان ماه خدا
قال اميرالمومنين

شهر رمضان شهر الله و شعبان شهر رسول الله و رجب شهرى

امام على (عليه السلام) فرمود:

رمضان ماه خدا و شعبان ماه رسول خدا و رجب ماه من است.

وسائل الشيعه، ج 7 ص 266، ح 23.

32-رمضان ماه رحمت
قال رسول الله (صلى الله عليه و آله)

... و هو شهر اوله رحمة و اوسطه مغفرة و اخره عتق من النار.

رسول خدا (صلى الله عليه و آله) فرمود:

رمضان ماهى است كه ابتدايش رحمت است و ميانه‏اش مغفرت و پايانش آزادى از آتش جهنم.

بحار الانوار، ج 93، ص 342

33-فضيلت ماه رمضان
قال رسول الله (صلى الله عليه و آله)

ان ابواب السماء تفتح فى اول ليلة من شهر رمضان و لا تغلق الى اخر ليلة منه

رسول خدا (صلى الله عليه و آله) فرمود:

درهاى آسمان در اولين شب ماه رمضان گشوده مى‏شود و تا آخرين شب آن بسته نخواهد شد.

بحار الانوار، ج 93، ص 344

34-اهميت ماه رمضان
قال رسول الله (صلى الله عليه و آله)

لو يعلم العبد ما فى رمضان لود ان يكون رمضان السنة

رسول خدا (صلى الله عليه و آله) فرمود:

اگر بنده «خدا» مى‏دانست كه در ماه رمضان چيست [چه بركتى وجود دارد] دوست مى‏داشت كه تمام سال، رمضان باشد.

بحار الانوار، ج 93، ص 346

35-قرآن و ماه رمضان
قال الرضا (عليه السلام)

من قرا فى شهر رمضان اية من كتاب الله كان كمن ختم القران فى غيره من الشهور.

امام رضا (عليه السلام) فرمود:

هر كس ماه رمضان يك آيه از كتاب خدا را قرائت كند مثل اينست كه درماههاى ديگر تمام قرآن را بخواند.

بحار الانوار ج 93، ص 346

برگرفته از سايت حوزه(http://www.hawzah.net/per/Vigenam/ramazan/farsi/index.htm)

http://www.atabat.haj.ir

اطلاعيه سازمان حج و زيارت